Szczeciński jacht Ocean A dokonał wyjątkowego wyczynu w Arktyce: w jednym sezonie nawigacyjnym przepłynął kanadyjską część Przejścia Północno-Zachodniego na zachód, aż do Tuktoyaktuk, a następnie wrócił przez kanadyjski Archipelag Arktyczny na wschód. Załoga nie zimowała pomiędzy tymi etapami. Była to wyprawa wymagająca nie tylko odpowiednio przygotowanej jednostki, ale też cierpliwego śledzenia lodu, pogody i prądów.

71 dni wśród arktycznych wysp
Kanadyjski etap rozpoczął się 4 sierpnia 2026 roku i zakończył 14 października. Ocean A najpierw popłynął na zachód przez Cieśninę Lancastera, Cieśninę Bellota, Zatokę Koronacyjną i Zatokę Amundsena, docierając do Tuktoyaktuk nad Morzem Beauforta. Po postoju jacht zawrócił. Powrotna droga prowadziła innymi akwenami, między innymi przez Cieśninę Franklina, ponownie przez Bellota, dalej przez Fury and Hecla Strait, Basen Foxe’a i Cieśninę Hudsona.

Według podsumowania Natango oba przejścia kanadyjskiego odcinka, wraz z postojem w Tuktoyaktuk, zajęły 71 dni i objęły łącznie 4408,1 mili morskiej. Wyprawa oznaczała 25 kotwicowisk, trzy porty, 19 zejść na ląd, 70 mil morskich pokonanych pontonem oraz 115 kilometrów marszu. Załoga dwukrotnie schodziła także na krę starego lodu.
W lodzie nie ma jednej, pewnej drogi
Przejście Północno-Zachodnie nie jest pojedynczym, zawsze otwartym szlakiem. To system cieśnin i zatok między wyspami kanadyjskiej Arktyki, gdzie wiatr i prądy przemieszczają pola lodowe. Trasa, która jednego dnia wydaje się dostępna, następnego może być zamknięta. Załoga korzystała z informacji kanadyjskich służb, meldunków innych jednostek oraz własnych obserwacji, na bieżąco wybierając dalszy wariant.

Jednym z trudniejszych momentów powrotu było drugie przejście Cieśniny Bellota. Po nocy z wiatrem dochodzącym do 40–50 węzłów jacht przeczekał w False Strait na korzystny prąd, po czym ruszył dalej wśród pojedynczych brył starego lodu. W takich warunkach umiejętność poczekania na właściwe okno jest równie ważna jak sprawność jachtu.
Etap na zachód prowadził Andrzej Górajek, autor koncepcji i główny organizator wyprawy. Powrót na wschód kapitanowała Alicja Latoń. Według dokumentacji zespołu Ocean A jako pierwszy polski jacht żaglowy dokonał udokumentowanego przejścia Cieśniny Fury and Hecla z zachodu na wschód. Jacht pokonał wąski Labrador Narrows w 48 minut, a pełne przejście cieśniny zakończył po postoju przy Igloolik.
Pożegnanie na Morzu Beauforta
Wyprawa miała także osobisty wymiar. Gdy załoga zbliżała się do Tuktoyaktuk, dotarła do niej wiadomość o śmierci kapitana Wojciecha Jacobsona, patrona honorowego ekspedycji. Żeglarze nie mogli być w Szczecinie na jego pogrzebie, więc pożegnali go na Morzu Beauforta — akwenie, po którym sam żeglował. Wieniec przygotowany z lokalnych roślin powierzono wodzie w pobliżu miejsca związanego z wcześniejszą polską wyprawą jachtu Vagabond’eux.
Więcej niż powrót przez NWP
Warto precyzyjnie nazwać osiągnięcie Ocean A: jacht dwukrotnie przepłynął kanadyjską część Przejścia Północno-Zachodniego, tam i z powrotem, w jednym sezonie. Nie były to dwa pełne tranzyty oceaniczne między Atlantykiem a Pacyfikiem. Radio Szczecin informuje, że wyczyn trafił do oficjalnego kanadyjskiego rejestru; Natango z kolei podkreśla, że w dostępnych źródłach nie znalazło porównywalnego rejsu, zastrzegając, że brak zapisu nie dowodzi, iż podobna wyprawa nigdy wcześniej się nie odbyła.
Po zakończeniu odcinka NWP wyprawa trwała dalej. 22 października Ocean A zamknął pełną pętlę wokół Ziemi Baffina. Organizatorzy opisują ją jako pierwsze znane im udokumentowane okrążenie wyspy przez mały jacht żaglowy w jednym sezonie nawigacyjnym. Sama pętla liczyła 3384,5 mili morskiej i zamknęła się po 194 dniach od rozpoczęcia. To osobne osiągnięcie, wykraczające poza dwukrotne przejście kanadyjskiego odcinka NWP.

Szczeciński jacht w dwuletniej ekspedycji
Ocean A to stalowy jacht ekspedycyjny zbudowany w Szczecinie i przygotowany do żeglugi polarnej. Wyprawa rozpoczęła się w lutym 2026 roku, a jej zakończenie zaplanowano na jesień 2027 roku, po powrocie do portu macierzystego. Podwójne przejście kanadyjskiego odcinka było jednym z głównych etapów tej dłuższej drogi — i próbą, w której załoga musiała znaleźć własną trasę przez zmienny lód, zamiast po prostu podążać za mapą.
Źródła: Radio Szczecin – Szczeciński jacht dwukrotnie pokonał kanadyjską część Przejścia Północno-Zachodniego; Natango – relacja i dane wyprawy NWP 2026; Żeglarski.info – Ocean A: Przejście Północno-Zachodnie w obie strony.